30 Seconds to Mars

Thirty Seconds to Mars yolculuğuna 1998 yılında Los Angeles'ta, Jared ve Shannon Leto kardeşlerin yaratıcı enerjilerinden doğan bir proje olarak başladı. Zaten oyunculuğuyla tanınan Jared, baş vokal ve şarkı yazarlığını üstlenirken, Shannon davulda ritim bölümünü belirledi. Grup, progresif rock'ı atmosferik dokular ve ham bir duygusal yoğunlukla harmanlayarak, onları çağdaşlarının çoğundan ayıran benzersiz bir ses hızla geliştirdi. 2002'deki kendi adını taşıyan ilk albümleri bu farklı stili tanıttı, ancak onları gerçek anlamda spot ışıklarına taşıyan, 'The Kill (Bury Me)' gibi single'larla ikinci albümleri A Beautiful Lie (2005) oldu. Bu dönem, daha marşvari bir alternatif rock sound'una geçişi işaret ederek daha geniş bir kitleyle bağlantı kurdu.

Grup büyüdükçe sesleri de gelişmeye devam etti. This Is War (2009) gibi albümler, büyük korolar ve karmaşık prodüksiyon içeren daha görkemli, daha elektronik ve senfonik bir rock yaklaşımını benimsedi. Bu dönem ayrıca grubun plak şirketleriyle yüksek profilli bir hukuk mücadelesine girdiğini ve bunun Artifact belgeselinin konusu olduğunu gördü ve hayranlara sanatçıların bazen karşılaştıkları zorluklara bir bakış sundu. Love, Lust, Faith and Dreams (2013) ile pop ve dans-rock unsurlarını deniyorlardı, imza niteliğindeki duygusal derinliklerini korurken sonik paletlerini genişletiyorlardı. America (2018) ve It's the End of the World but It's a Beautiful Day (2023) dahil olmak üzere en son çalışmaları, hip-hop ve R&B etkilerini dahil etmeden önce daha içe dönük bir alternatif rock sound'una dönerek yeni türleri keşfetmeye devam ettiklerini gösteriyor. Değişen kadrolara ve müzikal yönlere rağmen Leto kardeşler, Thirty Seconds to Mars'ı tutarlı bir şekilde yönlendirerek iddialı sanat anlayışları ve büyüleyici canlı şovlarıyla ünlerini korudular.[düzenle]

Thirty Seconds to Mars, tipik endüstri seçmeleriyle değil, Jared ve Shannon Leto kardeşler arasındaki doğal yaratıcı sinerjiden bir araya geldi. İkili, 1990'ların sonlarında Los Angeles'ta doğaçlama yapmaya başladı; bu dönem Jared'ın bir film çekiminden döndükten sonra müziği daha ciddi bir şekilde araştırdığı bir dönemdi. İlk seansları, projenin temel sesini ve sanatsal yönünü geliştirdikleri özel, deneysel bir çabaydı. Başlangıçta, özellikle Jared'ın yükselen oyunculuk kariyeri göz önüne alındığında, grubun kendi değeriyle yargılanmasını sağlamak için müzikal uğraşlarını nispeten gizli tuttular.

Kadro kademeli olarak genişledi. Basçı Matt Wachter 2001'de katıldı ve ilk albümlerine katkıda bulundu. Gitaristler Kevin Drake ve Solon Bixler, grubun çok erken aşamalarında ve ilk turlarında yer aldı, ancak görev süreleri kısaydı. Çekirdek kadroya en önemli katkı, 2003 yılında baş gitar görevini üstlenen Tomo Miličević'in gelişiyle oldu. Miličević, 2018'deki ayrılışından önce on beş yıl boyunca grupla kaldı ve canlı performanslarının ve stüdyo kayıtlarının ayrılmaz bir parçası haline geldi. Bu kademeli, organik oluşum, Leto kardeşlerin grubun kimliğini dünyaya tam olarak tanıtmadan önce güçlü, ortak bir sanatsal vizyon üzerine inşa etmelerine izin verdi.[düzenle]

Thirty Seconds to Mars, sesini her zaman zorlayan, birkaç farklı aşamadan geçen bir grup olmuştur. 2002 tarihli ilk albümleri 30 Seconds to Mars, progresif rock, uzay rockı ve post-grunge'ın bir karışımını sergiledi. Bu erken dönem malzeme, ağır klavye kullanımı, atmosferik dokular ve biraz daha karanlık, daha içe dönük bir ruh hali ile karakterize edildi ve geniş ses manzaraları için sıklıkla Pink Floyd ve Tool gibi gruplarla karşılaştırıldı.

Grup gerçek anlamda 2005'teki A Beautiful Lie ile yolunu buldu; burada sesleri daha erişilebilir bir alternatif rock, emo ve post-hardcore stiline dönüştü. Bu albüm, 'The Kill (Bury Me)' gibi çığır açan şarkılarla örneklenen marşvari nakaratlar ve yüksek bir duygusal yoğunluk içeriyordu. Bu arena-rock yaklaşımını 2009'da This Is War ile daha da geliştirdiler ve elektronik, endüstriyel ve senfonik rock unsurlarını dahil ettiler. Bu kayıt, büyük koro vokalleri, belirgin synth pad'leri ve gerçekten büyük bir prodüksiyon kullanımıyla dikkat çekti ve stadyum büyüklüğündeki kitleler için tasarlanmış bir ses yarattı.

2013'teki Love, Lust, Faith and Dreams ile grup pop rock, dans-rock ve elektronik rock'a daha derinlemesine girdi ve daha cilalı, daha parlak bir hisle melodi odaklı şarkılar üretti. Bu eğilim, çağdaş pop, hip-hop ve R&B etkilerini benimsedikleri ve hatta A$AP Rocky gibi sanatçılarla işbirliklerine yer verdikleri 2018'deki America ile devam etti. En son çalışmaları It's the End of the World but It's a Beautiful Day (2023), daha sade bir alternatif rock ve pop sound'una dönüşü işaret ederek içe dönük sözler ve daha doğrudan bir müzikal yaklaşım sunuyor ve duygusal bir çekirdeği korurken uyum sağlama konusundaki sürekli istekliliklerini gösteriyor.[düzenle]

Thirty Seconds to Mars, özellikle izleyicileriyle bağlantı kurma ve görsel hikaye anlatımına yaklaşımlarında müzik dünyasında kendine özgü bir yer edindi. Genellikle Jared Leto tarafından Bartholomew Cubbins takma adıyla yönetilen ayrıntılı müzik videoları, sinematik kapsamları ve düşündürücü anlatılarıyla bilinir. 'The Kill (Bury Me)', 'Kings and Queens' ve 'Hurricane' gibi şarkıların videoları, hayranlar ve eleştirmenler tarafından sıklıkla tartışılır ve analiz edilir, müzik videolarının bir sanat formu olarak neler başarabileceğinin sınırlarını zorlar. Bu görseller yalnızca estetiklerini tanımlamakla kalmamış, aynı zamanda diğer sanatçılara kendi çalışmalarının daha derin hikaye anlatma potansiyelini düşünmeleri için ilham vermiştir.

Müzik ve görsellerinin ötesinde, grubun etkisi, sadık sadakatleri ve aktif katılımlarıyla bilinen özel hayran topluluğu Echelon'a kadar uzanır. Bu etkileşim, grubun kimliğinin temel bir parçasıdır ve ortak bir amaç ve kolektif deneyim duygusunu teşvik eder. Grubun, genellikle tek bir yılda yüzlerce gösteriyi içeren kapsamlı turne faaliyetleri de rock grupları için yeni ölçütler belirleyerek hayranlara küresel olarak ulaşma taahhüdünü göstermiştir. Plak şirketleriyle olan hukuki mücadeleleri de sanatçı hakları ve sektör uygulamaları hakkında önemli konuşmaları gündeme getirerek, daha geniş müzik topluluğu içinde adil sözleşmeler ve yaratıcı kontrol hakkındaki tartışmaları etkilemiştir.[düzenle]

Thirty Seconds to Mars hayran kitlesi Echelon olarak bilinir; bu terim güçlü, organize ve sadık bir topluluğu ifade eder. Bu hayran grubu, grubun projelerine aktif katılımlarıyla ünlüdür; sık sık müzik videolarına, albüm kapaklarına ve tanıtım çalışmalarına katkıda bulunurlar. En iyi örnek, “Up in the Air” şarkıları için rekor sayıda hayran yapımı müzik videosu gönderilmesidir; bu da topluluğun yaratıcı ruhunu ve bağlılığını gözler önüne serer.

Echelon üyeleri, konserlerde buluşmalar düzenlemekten karmaşık hayran sanatı ve sosyal medya kampanyaları oluşturmaya kadar pek çok hayran projesinde yer alır. Grup, takipçileriyle her zaman doğrudan bir ilişki kurmuş, bazen onları kayıt seanslarına katılmaya veya videolarında yer almaya davet etmiştir. Bu doğrudan bağlantı, Echelon arasında güçlü bir sadakat ve aidiyet duygusu oluşturarak onları Thirty Seconds to Mars yolculuğunun ayrılmaz bir parçası gibi hissettirmiştir. Konserleri de oldukça interaktif etkinlikler olarak bilinir; Echelon'un enerjisi deneyimin önemli bir parçasıdır.[düzenle]

This Is War albümlerinin kaydı sırasında Thirty Seconds to Mars, Echelon olarak bilinen binlerce hayranını birkaç parça için toplu vokaller kaydetmeye davet ederek gerçek anlamda ortak bir ses yarattı. Jared Leto, grubun birçok müzik videosunu Dr. Seuss kitaplarından bir karakter olan Bartholomew Cubbins takma adıyla yönetti; bunlar arasında ayrıntılı ve eleştirel olarak tartışılan “The Kill (Bury Me)” ve “Kings and Queens” videoları da yer alır. Grup, sözleşme sorunları nedeniyle Virgin Records ile uzun süren bir hukuki anlaşmazlığa girdi; bu mücadele, 2012 yapımı belgesel filmleri Artifact'in ana teması haline geldi. 2011'de grup, Closer to the Edge Tour sırasında 309 konser vererek bir takvim yılında bir rock grubu tarafından gerçekleştirilen en fazla canlı gösteri rekorunu kırdı ve Guinness Dünya Rekoru'na layık görüldü. Jared Leto'nun kendine özgü vokal aralığı, güçlü bir baritondan duygusal bir falsettoya sık sık geçiş yaparak grubun dramatik ve teatral sesine önemli ölçüde katkıda bulunur.[düzenle]