Anthony Perkins

Anthony Perkins, kariyeri kırk yıla yayılmış Amerikalı bir aktör ve şarkıcıydı. En çok, Alfred Hitchcock'un 1960 yapımı filmi Psycho'daki ikonik Norman Bates yorumuyla tanınır; bu performans, AFI'nin 100 Years...100 Heroes & Villains listesinde 2 numaralı kötü karakter olarak sıralanmıştır. Perkins'in başarısı, ona En İyi Yeni Oyuncu dalında Altın Küre, bir Oscar adaylığı, bir Tony adaylığı ve Goodbye Again filmindeki rolüyle Cannes Film Festivali En İyi Erkek Oyuncu Ödülü'nü kazandıran rollere kadar uzanıyordu. Psycho'dan sonra tipkast sorunu yaşamasına rağmen, çok sayıda beğenilen film ve televizyon yapımında yer almaya devam etti; daha sonra en ünlü rolünü üç devam filminde tekrarladı ve bunlardan birini yönetti. Hayranları onu, sinemada silinmez bir iz bırakan kendine özgü, genellikle rahatsız edici ama etkileyici performanslarıyla hatırlıyor. 1960 yılında adanan Hollywood Walk of Fame'de bir yıldızı bulunmaktadır.[düzenle]

Anthony Perkins, 4 Nisan 1932'de New York City, New York, ABD'de, sahne ve sinema oyuncusu Osgood Perkins ile Janet Essie Rane'nin çocuğu olarak dünyaya geldi. Anthony sadece beş yaşındayken 1937'de babasının kalp krizinden ölümü, onu bildirildiğine göre aşırı koruyucu olan annesi tarafından büyütülmesine neden oldu. Aile çocukluğu boyunca sık sık taşındı ve genç Anthony utangaç ve içe dönük olarak tanımlandı. Bu biçimlendirici yıllarda annesi, onun babasının izinden gitmesini umarak oyunculuk hırslarını teşvik etti. Filmlerde ve tiyatroda teselli buldu, gençlik yıllarında oyunculuğa karşı bir tutku geliştirdi ve daha sonra ikonik yorumlarını şekillendirecek olan psikolojiye hevesli bir ilgi duydu. North Andover, Massachusetts'teki Brooks School'a devam etti; burada akademik olarak zorlandı ancak okul oyunlarına aktif olarak katıldı. Columbia Üniversitesi'ne ve Winter Park, Florida'daki Rollins College'a kısa süreliğine devam etmesine rağmen, bu kurumların hiçbirinden mezun olmadı.

Gençliğinde, 17 yaşında, Perkins New England genelinde yaz stoku tiyatro yapımlarında sahne almaya başladı. Profesyonel sahne çıkışını 1952'de Cambridge, Massachusetts'teki Brattle Theatre'da The Green Bay Tree adlı oyunla yaptı. Buradaki etkileyici performansı hızla yetenek avcılarının dikkatini çekti. Ertesi yıl, 1953'te, Elia Kazan'ın yönettiği Tea and Sympathy ile Broadway çıkışını yaptı. Oyun, etkileyici 712 performansla büyük bir başarı elde etti ve Perkins'in hassas Tom Lee yorumu ona yaygın eleştirel övgü kazandırdı. Bu başarı, aynı yıl George Cukor'un yönettiği ve Spencer Tracy'nin başrol oynadığı The Actress ile film çıkışına hızla yol açtı. Perkins'in kariyeri, 1956 yapımı Friendly Persuasion filmindeki çıkış rolüyle önemli bir ivme kazandı; bu filmle En İyi Yeni Oyuncu dalında Altın Küre Ödülü kazandı ve En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu dalında Akademi Ödülü'ne aday gösterildi. Bu önemli başarı, Paramount Pictures'ın onu yedi yıllık bir sözleşmeyle imzalamasına ve son matine idolü olarak yetiştirmeyi planlamasına yol açtı.[düzenle]

Perkins'in çıkışı 1956'da William Wyler'ın yönettiği Friendly Persuasion ile geldi. İç Savaş sırasında pasifizmle boğuşan bir Quaker çocuğu olan Josh Birdwell'ı canlandırdı. Rolü ona En Umut Vadeden Yeni Gelen dalında Altın Küre ve En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu dalında Akademi Ödülü adaylığı kazandırdı. Paramount onu yedi yıllık bir sözleşmeyle imzaladı ve bir dizi filmde rol verdi: Fear Strikes Out (1957) beyzbol oyuncusu Jimmy Piersall olarak, The Tin Star (1957), Sophia Loren ile Desire Under the Elms (1958), Shirley MacLaine ile The Matchmaker (1958) ve On the Beach (1959). Ayrıca Broadway'de Look Homeward, Angel (1957-1959) oyununda başrol oynayarak Tony adaylığı elde etti.

1960 yılında Alfred Hitchcock, onu Psycho'da Norman Bates olarak seçti. Film, korku sinemasında bir dönüm noktası haline geldi ve Perkins'in performansı onu kalıcı olarak tiplendirdi. Paramount sözleşmesini satın aldı ve ağırlıklı olarak Avrupa sinemasında çalıştığı Fransa'ya taşındı. Goodbye Again (1961) filminde başrol oynayarak Cannes Film Festivali En İyi Erkek Oyuncu Ödülü ve bir David di Donatello Ödülü kazandı. Orson Welles'in The Trial (1962) ve Luchino Visconti'nin The Leopard (1963) filmlerinde rol aldı. Ayrıca Fransız televizyonunda Phèdre'de performans sergiledi ve Broadway'de The Star-Spangled Girl (1966-1967) oyununa geri döndü.

Perkins, 1968'de bir kariyer canlanmasına işaret eden eleştirel bir başarı olan Pretty Poison ile Amerikan sinemasına döndü. Catch-22 (1970), Play It as It Lays (1972), The Life and Times of Judge Roy Bean (1972) ve Murder on the Orient Express (1974) filmlerinde rol aldı. Norman Bates'i Psycho II'de (1983) tekrarladı; bu film yurt içinde 34 milyon doların üzerinde hasılat yaparak ticari bir başarı elde etti ve ilk yönetmenlik denemesi olan Psycho III'ü (1986) yönetti ve başrol oynadı. Son rolü, ölümünden sonra 1992'de yayınlanan televizyon filmi In the Deep Woods'deydi.[düzenle]

Perkins, 1950'ler ve 1960'ların başında çocuksu, temiz yüzlü yakışıklılığıyla tanınırdı; tam bir Amerikan matine idolüydü. Psycho'dan sonra imajı kalıcı olarak Norman Bates ile özdeşleşti: gergin, yumuşak sesli, yüzeyin altında bir karanlık ipucu taşıyan. Gençliğinde genellikle takım elbise giyer ve prep, Ivy League tarzına sahipti; daha sonra Fransa'da geçirdiği zamanlarda daha Avrupaî modayı benimsedi. Medya başlangıçta onu temiz, hassas bir başrol oyuncusu olarak tasvir etti, ancak Psycho'dan sonra haberler tipleme sorununa ve Norman Bates'in gölgesinden kurtulamamasına odaklandı. Ölümünden sonraki haberler daha nüanslıydı; gizli eşcinselliğini, AIDS ile savaşını ve trajik özel hayatını kabul etti. Hayranları doğum gününü 4 Nisan'da kutlar ve korku filmi hayranları arasında sevilen bir figür olmaya devam eder. Resmi bir hayran adı yoktur. Perkins, 27 Haziran 1960'ta TIME dergisinin kapağında 'Yeni Yıldızlar: Anthony Perkins' başlığıyla yer aldı. Ayrıca zirve şöhreti sırasında Life, Look, Photoplay ve Movie Mirror dergilerinin kapaklarını süsledi.[düzenle]

Anthony Perkins remains a towering figure in American cinema, his legacy anchored by the chilling performance of Norman Bates in Alfred Hitchcock's *Psycho*. Decades after his death, fans continue to gather at the Santa Rosa filming location and organize marathon viewings that stretch beyond the horror classic into his stage work and lesser-known films like *The Actress*. This community actively preserves his memory through charity drives supporting HIV/AIDS research, honoring both his artistry and his personal struggles with identity. The mythology surrounding him is thick with verified historical moments, from the reported fainting crowds of 1960 to the actor's own admissions of feeling haunted by the role he played so perfectly. While dedicated circles on Letterboxd and Reddit celebrate his birthday and death anniversary, there is no single official name for this fanbase; they identify simply as devotees of classic cinema or the Bates character. Despite this enduring influence and the franchise's massive commercial success, Anthony Perkins is currently not ranked within the Global Top 1,000 or any specific scope list published by iFANN.[düzenle]

Alfred Hitchcock selected Perkins as his first choice for Norman Bates after seeing him project vulnerability and menace simultaneously in *Friendly Persuasion* and *Fear Strikes Out*. He directed only one film: *Psycho III* (1986). Though a talented singer who recorded songs in the 1950s and 1960s, none became major hits. Perkins turned down a role in *West Side Story* (1961) due to commitments in Europe. He was a close friend of composer Stephen Sondheim and appeared in several related projects. A chain-smoker until the 1980s, he was often photographed with a cigarette. The iconic shower scene required seven days of shooting and 70 camera setups, though Perkins was absent for most of it since his character did not appear in those frames. Standing 6 feet 1 inch tall with brown hair and blue eyes, his soft-spoken voice defined the character's nervous energy. Fans still retell the legend of audiences fleeing theaters in genuine terror during the film's release, prompting security to be stationed outside to manage the panic.[düzenle]

Perkins'in babası, Anthony beş yaşındayken kalp krizinden ölen aktör Osgood Perkins (1892-1937) idi. Annesi Janet Essie Rane (1901-1992) idi. Kardeşi yoktu. 9 Ağustos 1973'te Cape Cod, Massachusetts'te Berry Berenson ile evlendi. Berenson, fotoğrafçı ve oyuncuydu; model Marisa Berenson'ın kız kardeşi ve moda ikonu Elsa Schiaparelli'nin torunuydu. İki oğulları oldu: Osgood Oz Perkins (2 Şubat 1974 doğumlu), Longlegs gibi korku filmleri yönetmesiyle tanınan aktör ve film yapımcısı; ve Elvis Perkins (13 Şubat 1976 doğumlu), şarkıcı-söz yazarı. Berenson, Perkins'in ölümüne kadar onunla evli kaldı ve hiç yeniden evlenmedi. 11 Eylül 2001'de 9/11 saldırıları sırasında American Airlines'ın 11 sefer sayılı uçağında öldü. Perkins'in babasının erken ölümü onu derinden etkiledi; çünkü çoğunlukla annesi tarafından büyütüldü.[düzenle]

Alfred Hitchcock, Perkins'i kariyerinin tanımlayıcı rolü olan Psycho'da yönetti. William Wyler, Orson Welles, Luchino Visconti ve Mike Nichols gibi önemli yönetmenlerle çalıştı. Rol arkadaşları arasında Spencer Tracy, Audrey Hepburn, Sophia Loren, Shirley MacLaine, Gregory Peck, Ingrid Bergman, Burt Lancaster ve Paul Newman vardı. Oğlu Osgood Perkins, Longlegs gibi korku filmlerinin yönetmenidir.[düzenle]

Perkins'in 1971'de oyuncu Victoria Principal ile kısa bir romantik ilişkisi oldu. Principal daha sonra onu harika bir adam olarak tanımladı ve ayrıldıktan sonra arkadaş kaldılar. 1972'de New York'ta bir partide tanıştılar. Perkins'in gizli eşcinselliğine rağmen, evliliğin sevgi dolu ve sadık olduğu bildirildi. Berenson, Perkins'in 1992'deki ölümüne kadar onunla evli kaldı ve hiç yeniden evlenmedi. 11 Eylül 2001 saldırılarında öldü. 2026 itibarıyla, Perkins ölmüştür ve ölüm anındaki ilişki durumu Berry Berenson ile evliydi. Perkins'in evliliğinden önce ve evlilik sırasında erkeklerle ilişkileri oldu; bunlar arasında aktör Tab Hunter ile uzun süreli bir ilişki ve dansçı Rudolf Nureyev ile söylentili bir ilişki vardı, ancak bunlar yaşamı boyunca kamuya açıklanmadı.[düzenle]

Tributes poured in from peers and institutions who recognized Perkins not only for his iconic role as Norman Bates but for his bravery in coming out as gay during the height of the AIDS crisis. His death marked a somber moment for cinema, with outlets like The Advocate and TCM highlighting his advocacy work and the cultural impact of his life. On September 12, 1992, Perkins passed away in his sleep at his home in Wellfleet, Massachusetts, at the age of 60. He had spent his final days privately with his wife, Berry Berenson, following a diagnosis that he had publicly disclosed earlier that year to raise awareness for the disease.

The official cause of death was determined to be complications from AIDS, specifically pneumonia resulting from the infection, a conclusion confirmed by his family and established through statements released by Perkins himself. A private funeral service was held shortly after his death, consistent with the family's desire for privacy. He was cremated, and his ashes were scattered at sea off the coast of Cape Cod near his home. Posthumously, his legacy has been preserved through the continued re-release of his films, particularly Psycho, which remains a staple of the horror genre., his estate continues to be managed by his family.[düzenle]

Per iFANN's editorial analysis, Anthony Perkins's estate is valued at $12 Million as of 2026. Ongoing royalties from *Psycho* remain the primary income source, generating revenue through television licensing, streaming, Blu-ray and DVD sales, and merchandise. Universal Pictures has re-released the film multiple times, including a 50th-anniversary restoration in 2010 and a 60th-anniversary edition in 2020. Imagery and likeness are licensed for Halloween costumes and pop culture references. Residuals from other films, including the sequels, contribute further to the estate. His sons, Osgood and Elvis Perkins, manage the estate, overseeing licensing and royalty collection. Since his passing, the franchise has generated hundreds of millions of dollars, with the estate receiving a portion. Perkins appeared in over 50 films, many of which continue to generate residual income.[düzenle]

Perkins, Friendly Persuasion (1957) filmiyle En Umut Veren Yeni Oyuncu dalında Altın Küre kazandı. Goodbye Again (1961) ile Cannes Film Festivali En İyi Erkek Oyuncu Ödülü ve David di Donatello Ödülü aldı. 1957'de En İyi Yeni Erkek Kişilik dalında Laurel Ödülü kazandı. Friendly Persuasion ile En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu dalında Akademi Ödülü'ne ve Look Homeward, Angel (1958) ile En İyi Erkek Oyuncu dalında Tony Ödülü'ne aday gösterildi. 1960 yılında Hollywood Walk of Fame'de bir yıldız aldı.[düzenle]