Blue Angel

Blue Angel en çok Cyndi Lauper'a ilk gerçek şansını veren grup olarak hatırlanır. Bugün grup dağılmış durumdadır ve tek albümleri Lauper'ın köklerini takip eden hayranlar için bir kült merak konusu olmaya devam etmektedir. Grubun sound'u, Lauper'ın çılgın vibratosu ve John Turi'nin saksafonuyla desteklenen, 1950'lerin rockabilly ve doo-wop'una kasıtlı bir geri dönüştü. Hiçbir zaman ticari başarı elde edemediler, ancak New York kulüp performansları yüksek enerjili gösteriler ve sıkı müzisyenlik konusunda bir ün kazandırdı.

Koleksiyonerler için 1980 tarihli Blue Angel albümü, 1994'te CD olarak yeniden yayınlanan nadir bir eserdir. Lauper ve Turi tarafından ortak yazılan orijinal şarkılar, Lauper'ın daha sonra mükemmelleştireceği tuhaf pop duyarlılığının ipuçlarını verir. Albümün "I'm Gonna Be Strong" yorumu, Lauper'ın 1994 tarihli derlemesi Twelve Deadly Cyns... and Then Some'da tekrar ele alındı. Blue Angel'ın hikayesi, popun en sevilen ikonlarından birinin kariyerinde kısa ama önemli bir bölümdür.[düzenle]

Blue Angel, 1979'da gitarist Arthur "Rockin' A" Neilson ve davulcu Johnny Morelli'nin bir partide Cyndi Lauper'ı şarkı söylerken duymasıyla bir araya geldi. O zamanlar 26 yaşında olan Lauper, cover grupları ve garsonluk, bir Japon restoranında sahne almak gibi geçici işler arasında gidip geliyordu. Neilson ve Morelli, onun güçlü ve alışılmadık sesinden etkilendiler ve ondan yeni projelerinin solisti olmasını istediler. Lauper, klavyeci ve saksafoncu John Turi'yi getirdi; Turi, onun ana ortak yazarı olan yetenekli bir müzisyendi. Basçı Lee Brovitz kadroyu tamamladı.

Grup amansızca prova yaptı, orijinal şarkılar ve retro cover'lardan oluşan bir repertuar geliştirdi. CBGB, Max's Kansas City ve Lone Star Cafe'de düzenli olarak sahne aldılar ve rockabilly sound'larıyla bir takipçi kitlesi oluşturdular. 1980'de Polydor Records ile anlaştılar ve ilk albümlerini New York'taki Record Plant'te, Joe Renda'nın yapımcılığında kaydettiler. Blue Angel albümü o yıl yayınlandı, ancak tanıtım çabasına rağmen listelere giremedi. Polydor grubu bıraktı ve 1981'de dağıldılar. Dağılma acı bir hayal kırıklığıydı, ancak Lauper'ın kısa sürede onu yıldız yapacak solo kariyerine devam etmesinin önünü açtı.[düzenle]

Blue Angel'ın sound'u 1950'lerin rockabilly ve rock and roll'una dayanıyordu ve yoğun dozda doo-wop ve pop içeriyordu. Lauper'ın geniş vibrato ve yodel benzeri sıçramalara sahip vokal stili zaten tamamen oluşmuştu ve gruba ayırt edici bir avantaj sağlıyordu. Arthur Neilson'ın gitar çalışması slap-back yankı ve tiz lead'ler içerirken, John Turi'nin saksafonu homurtulu, ritmik bir vuruş ekliyordu. Brovitz ve Morelli'den oluşan ritim bölümü, şarkıları erken dönem rock and roll'u anımsatan bir swing ile sürüklüyordu.

Grubun tek albümü, Lauper ve Turi tarafından ortak yazılan orijinal şarkıları pop standartlarının cover'larıyla karıştırdı. "I'm Gonna Be Strong" ve "Maybe He'll Know" gibi parçalar, eski materyali enerji ve tavırla yeniden yorumlama yeteneklerini sergiliyordu. Prodüksiyon cilalıydı ancak ham, canlı bir hissi koruyordu. Blue Angel'ın retro yaklaşımı onları dönemin punk ve new wave gruplarından ayırdı, ancak aynı zamanda bir sonraki büyük şeyi arayan ana akım bir kitleye satmalarını zorlaştırdı.[düzenle]

Blue Angel'ın kültürel etkisi neredeyse tamamen dolaylıdır ve Cyndi Lauper'ın solo kariyeri için bir sıçrama tahtası görevi görmüştür. Grubun rockabilly sound'u ve 1950'ler estetiği, Lauper'ın sonraki çalışmalarını, özellikle de "Money Changes Everything" gibi şarkılarda benzer retro öğeler içeren 1983 tarihli çıkış albümü She's So Unusual'ü etkiledi. Grubun başarısızlığı ayrıca Lauper'a müzik endüstrisi hakkında değerli dersler verdi ve kariyerine olan bağımsız yaklaşımını şekillendirdi.

Sıkı Lauper hayranları arasında Blue Angel, onun erken dönem cover grubu günleri ile solo yıldızlığı arasındaki kayıp halka olarak özel bir yere sahiptir. Albüm yeniden yayınlandı ve koleksiyonerler tarafından aranmaktadır. Grubun hikayesi, Lauper hakkındaki biyografilerde ve belgesellerde sık sık alıntılanır ve müzik işinde başarılı olmak için gereken azim ve şansı gösterir.[düzenle]

Blue Angel hiçbir zaman organize bir hayran kitlesi geliştirmedi. Resmi bir hayran kulübü, ışıklı çubuk veya hayran rengi yoktu. Kitleleri, güvenilir bir canlı performans grubu olarak tanındıkları New York kulüp sahnesiyle sınırlıydı. Bugün, küçük ama özverili bir hayran ve koleksiyoncu grubu, çevrimiçi forumlar ve plak ticareti yoluyla grubun anısını canlı tutuyor. 1994 CD yeniden yayını, albümü Lauper'ın köklerini merak eden yeni bir dinleyici nesline tanıttı.[düzenle]

Grubun adı, 1930 yapımı Marlene Dietrich filmi 《Mavi Melek》'ten ilham aldı.

Cyndi Lauper, Blue Angel'ın dağılmasının ardından, solo çıkışından önce garsonluk yaptı ve bir Japon restoranında sahne aldı.

Blue Angel'ın albümü New York'taki Record Plant'te kaydedildi; bu efsanevi stüdyoda ayrıca John Lennon ve Aerosmith gibi sanatçılar da yer aldı.

1986'da grup (Lauper olmadan) kısa süreliğine Boppin' the Blues adıyla yeniden bir araya geldi. Lauper, Lone Star Cafe'deki tek seferlik bir performansta onlara sahneye katılarak Big Mama Thornton'ın "Hound Dog" ve "That's Alright Mama" şarkılarını seslendirdi.[düzenle]