The Cure

The Cure, Gothic rock ve alternatif müzikte tanımlayıcı bir güç olan bir İngiliz rock grubudur. Frontman Robert Smith'in eşsiz vizyonu etrafında şekillenen grup, Smith'in hüzünlü, titrek sesi ve ikonik imajıyla hemen tanınır. Müzikal olarak, sade, kasvetli atmosferleri parlak, karşı konulmaz pop single'larıyla dengeleme yetenekleriyle dikkat çekerler. Başyapıtları olan geniş kapsamlı ve melankolik 《Disintegration》, türünün en iyi albümlerinden biri olarak kabul edilir. On yıllar boyunca grup, turneye çıkmaya ve kayıt yapmaya devam ederken sadık, çok kuşaklı bir hayran kitlesini korudu. Smith, dürüstlüğü ve hayranlarına olan bağlılığıyla hayranlık duyulan, alternatif müziğin sevilen bir büyüğü haline geldi. Rock and Roll Hall of Fame'e dahil edilen grup, alternatif rock'ın en önemli ve sevilen gruplarından biri olarak kabul edilmeye devam ediyor.[düzenle]

The Cure'un temel hikayesi, 1976'da İngiltere'nin Batı Sussex kentindeki Crawley kasabasında başladı. Notre Dame Ortaokulu'nun koridorlarında, Robert Smith, Michael Dempsey ve Lol Tolhurst'tan oluşan yakın arkadaş grubu, ortak bir müzikal vizyonla ilk kez bir araya geldi. Punk'ın ham enerjisine ve yeni ortaya çıkan post-punk sahnesinin yenilikçi seslerine olan heyecanla hareket ederek müzik yapmaya başladılar. İlk adları The Easy Cure'du; bu isim, onlara hitap eden bir şarkıdaki belirli bir ifadeden türetilmişti. Ancak, grubun kalıcı alameti farikası haline gelecek olan eşsiz sanatsal vizyona sahip Robert Smith, kısa süre sonra kimliklerini sadeleştirmeye karar verdi. İsmi kısaca The Cure olarak değiştirmeyi savundu ve bunu kısa ve belirgin bir şekilde olumlu bir çağrışım taşıdığı için algıladı. Grubun ilk gelişimi, herhangi bir resmi seçme yapısı veya rehberli eğitim döneminden ziyade, derin dostlukları ve kolektif müzikal keşifleriyle şekillenen tamamen organik bir süreçti.

Sesleri istikrarlı bir şekilde gelişirken, trio yerel konserler vermeye başladı ve topluluklarında bir hayran kitlesi oluşturdu. 1977'de, özellikle "Killing an Arab" adlı bir parçayı içeren bir demo kaseti kaydetmeleriyle dönüm noktasına gelindi. Bu demo, Fiction Records'un keskin kulağına hızla ulaşarak grubun plak şirketiyle anlaşmasını ve profesyonel müzik dünyasına girişini sağladı. The Cure, Aralık 1978'de ilk single'ları "Killing an Arab"ı yayınlayarak resmi çıkışlarını yaptı. Bunu, Mayıs 1979'da ilk albümleri 《Three Imaginary Boys》 izledi. Post-punk döneminin canlı ve deneysel ortamına doğrudan giren The Cure, kendilerini hemen farklılaştırarak dönemin en etkili ve kalıcı müzik gruplarından biri olmanın temelini attı.[düzenle]

The Cure'un müziği, kariyerleri boyunca çarpıcı bir şekilde evrildi ve kolay sınıflandırmaya meydan okudu. 1979'dan 1981'e kadar olan ilk çalışmaları, 《Three Imaginary Boys》 ve 《Seventeen Seconds》 gibi albümlerde duyulan minimalist gitar hatları ve mesafeli vokallerle sade bir post-punk'tı. 1982'deki 《Pornography》 ile derin bas, dönen klavyeler ve Smith'in acılı sunumuyla karakterize edilen, Gothic rock için bir plan haline gelen yoğun, klostrofobik bir sese daldılar. 1980'lerin ortaları, 《The Head on the Door》 ve 《Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me》 gibi albümlerin akılda kalıcı melodiler, flamenko gitarları ve hatta funk ritimleri içermesiyle pop erişilebilirliğine doğru bir kayma gördü. 1989 başyapıtı 《Disintegration》, kayıp ve özlem temalarını yemyeşil, katmanlı prodüksiyonla birleştirerek hem görkemli hem de samimi bir sound yarattı. 1990'lar, 《Wish'in shoegaze dokularından eklektik, elektronik dokunuşlu 《Wild Mood Swings》e kadar daha fazla deneysellik getirdi. Sözsel olarak, Smith'in şarkıları genellikle melankoli, aşk ve varoluşsal sıkıntıyı keşfeder ve derin duyguyu ileten kendine özgü titrek bir sesle sunulur.[düzenle]

The Cure'un etkisi, plak satışlarının çok ötesine uzanır. Gothic rock türünü tanımlamakla, Depeche Mode ve Nine Inch Nails'ten My Chemical Romance ve The 1975'e kadar sayısız grubun sound'unu ve estetiğini şekillendirmekle yaygın olarak anılırlar. Robert Smith'in soluk ten, bulaşmış ruj ve dağınık siyah saçlardan oluşan görsel stili, modaya ve alt kültüre nüfuz eden ikonik bir görünüm haline geldi. Grup ayrıca, özellikle 《Disintegration》 ve 《Wish'in önemli ticari başarı elde ettiği Amerika Birleşik Devletleri'nde alternatif rock'ın ana akımda popülerleşmesine yardımcı oldu. Müzikleri çok sayıda film ve televizyon şovunda kullanıldı ve indie, metal ve elektronik dahil olmak üzere türler arasından sanatçılar tarafından büyük bir etki olarak gösterildi. Müziğin ötesinde, grup Teenage Cancer Trust dahil olmak üzere hayırsever amaçları destekledi ve Smith bilet fiyatlandırması ve müzik endüstrisi uygulamaları gibi konularda açık sözlü oldu.[düzenle]

The Cure'un Cureheads olarak bilinen hayran kitlesi, alternatif müzikteki en adanmış kitlelerden biridir. Hayranlar genellikle konserlerde gotik moda giyinerek siyah giysilerden oluşan bir deniz oluşturur ve Pictures of You şarkısı sırasında çakmak veya telefon kaldırmak bir gelenektir. Grubun resmi hayran rengi siyahtır ve geleneksel bir ışıklı çubuğa sahip olmasalar da hayranlar performanslar sırasında ışıklı çubuklar kullanır veya sadece ellerini kaldırır. The Cure, genellikle üç saati aşan maraton canlı şovlarıyla bilinir ve hayranlar onları görmek için dünyanın her yerinden seyahat eder. Topluluk son derece sadıktır; birçok hayran grubu on yıllar boyunca takip eder ve sevgilerini nesiller boyunca aktarır.[düzenle]

Robert Smith bir keresinde grubun adının kısa ve çarpıcı olduğu için seçildiğini söylemişti. Smith, her Cure albümünde çalan tek kişidir. Disintegration başlangıçta plak şirketi tarafından ticari bir risk olarak görülmüş ancak grubun en çok satan albümü olmuştur. Grubun üç saat veya daha uzun süren konserler verme geleneği vardır. Smith, Lovesong'u eşi Mary'ye düğün hediyesi olarak yazmıştır. 1984 tarihli single The Caterpillar, bir çocuk kitabından ilham almıştır. Smith'in gülümseyerek fotoğraflanmaktan ünlü bir şekilde hoşlanmadığı bilinir. Grubun tarihi boyunca 20'den fazla üyesi olmuştur.[düzenle]