Lost in Translation

Yabancı bir şehirde sürüklenen genç bir kadın. Seçimlerini sorgulayan sönmekte olan bir film yıldızı. Lost in Translation‘da Sofia Coppola, Tokyo'nun neon ışıklı pusunda birbirini bulan iki Amerikalı hakkında sessiz, parlak bir hikaye anlatıyor. Charlotte (Scarlett Johansson), fotoğrafçı kocasına (Giovanni Ribisi) eşlik eden yeni bir üniversite mezunudur; kocası ondan çok işiyle ilgilenmektedir. Bob Harris (Bill Murray) ise bir viski reklamı çekmek için şehre gelen, orta yaş krizi ve uzak bir evlilikle boğuşan kıdemli bir aktördür. Park Hyatt Tokyo'nun barında tesadüfen karşılaşmaları, ikisinin de beklemediği hassas, platonik bir bağa yol açar. 4 milyon dolarlık mütevazı bir bütçeyle yapılan film, dünya çapında 119 milyon doların üzerinde hasılat elde etti ve yalnızlık ile yakınlığın nüanslı tasviriyle kültürel bir mihenk taşı haline geldi. Coppola, En İyi Özgün Senaryo dalında Oscar kazandı ve film, 2000'lerin başındaki bağımsız sinemanın tanımlayıcı bir eseri olmaya devam ediyor.[düzenle]

Charlotte, yeni mezun bir Yale felsefe mezunu, Tokyo'daki bir otel odasında tek başına oturuyor, yayılan şehir ışıklarına bakıyor. Ünlü bir fotoğrafçı olan kocası John'a eşlik etmiştir; John'un ilgisi işiyle Kelly adında cilveli bir Amerikalı oyuncu arasında bölünmüştür. Şehri kendi başına keşfetmeye bırakılan Charlotte, Shibuya Kavşağı'nda dolaşır, tapınakları ziyaret eder ve sessiz kafelerde oturur, evliliğinden ve kendi kimliğinden giderek daha kopuk hisseder.

Aynı otelde, bir zamanlar ünlü olan Amerikalı aktör Bob Harris, bir viski reklamı çekmek için Tokyo'dadır. Yorgun, sıkılmış ve evini özlemiştir, ancak ev hayatı pek teselli sunmaz. Karısı bahçe ve çocuklarla ilgili haberler vererek arar, ancak konuşmaları boş gelir. Bob gecelerini otel barında geçirir, bir içki ve pişmanlık duygusuyla oyalanır. Uykusuz bir gecede, o ve Charlotte loş ışıklı odada göz göze gelir. Çekingen bir konuşma, ortak yabancılaşmalarını ve jet lag'lerini ortaya çıkarır ve bir arkadaşlık başlar.

Bağları, Tokyo'yu birlikte keşfettikçe derinleşir. John'un arkadaşlarıyla gürültülü bir partiye katılırlar; Bob'un Roxy Music'in More Than This şarkısına söylediği karaoke versiyonu Charlotte'u gözle görülür şekilde duygulandırır. Gece geç saatte atıştırmak için hastaneye giderler, shabu-shabu paylaşırlar ve bir sumo güreşi maçına kaçarlar. Bu küçük maceralar aracılığıyla, daha önce hiç yaşamadıkları bir karşılıklı anlayış bulurlar. Ancak Bob'un ayrılışı yaklaşır ve aralarındaki söylenmemiş gerilim artar. Charlotte'un evliliği daha da bozulur ve Bob, reklam çekiminin saçmalığı ve tuhaf bir basın toplantısıyla yüzleşir. Bağları fiziksel bir ilişkinin eşiğinde durur, ancak en önemli olan duygusal yakınlıktır. Hikaye, Bob'un son gününe doğru ilerler ve ikisini de bu geçici karşılaşmanın ne anlama geldiğiyle yüzleşmeye zorlar.[düzenle]