Flight of the Navigator

1978 yazında, on iki yaşındaki David Scott Freeman, küçük kardeşini kovaladıktan sonra Florida ormanlarında kaybolur. Sekiz yıl sonra, hâlâ on iki yaşında, aynı ormandan sendeleyerek çıkar ve nerede olduğuna dair hiçbir anısı yoktur. Ailesi yaşlanmıştır, memleketi değişmiştir ve NASA, beynine gömülü keşfedilmemiş yıldız haritalarıyla fazlasıyla ilgilenmektedir. Grease'in hemen ardından Randal Kleiser'ın yönettiği bu 1986 Disney dağıtımlı macera filminde David'i Joey Cramer canlandırıyor ve Max adlı esprili uzaylı gemi bilgisayarına ses veren Paul Reubens'in erken dönem performanslarından birine yer veriliyor.

Uzay Gezgini'ni 80'lerin ortasındaki diğer çocuk bilim kurgu filmlerinden ayıran şey duygusal temelidir. David ne bir yetim ne de seçilmiş kişidir; sıra dışı bir duruma yakalanmış, sevgi dolu bir aileye sahip sıradan bir çocuktur. Film gösterişe koşmaz. Bunun yerine, David'in kayıp yıllarının gizeminin sindirilmesine izin verir; ailesinin sessiz kederini ve küçük kardeşinin artık ondan büyük olmasının tuhaf durumunu gösterir. Bir uzun metrajlı filmdeki en erken CGI örneklerinden bazılarını içeren özel efektler şaşırtıcı derecede iyi duruyor, ancak izleyicileri geri getiren şey kalbidir.

9 milyon dolarlık bir bütçeyle üretilen film, dünya çapında 18,5 milyon dolar hasılat elde etti; bu mütevazı bir getiri olsa da filmin sevilen bir kült klasiğe dönüşmesini engellemedi. Genellikle E.T. ve Explorers ile birlikte anılır, ancak ev özlemi ve kimlik üzerine odaklanması ona farklı bir tat verir. 80'lerde büyüyen birçok kişi için bu sadece bir film değil; biçimlendirici bir anıdır. Geleceğe Dönüş'ün hemen ardından Alan Silvestri'nin bestelediği müzikler, kendi başına ikonik hale gelen coşkulu bir sıcaklık katıyor. [düzenle]

4 Temmuz 1978. Fort Lauderdale havai fişekler ve barbekü dumanıyla uğulduyor. Gazete dağıtan ve yan komşunun kızına aşık olan sıradan bir çocuk olan on iki yaşındaki David Scott Freeman, ormanda kaybolan küçük kardeşi Jeff'i bulması için gönderilir. Ağaçların derin gölgelerinde David, göz kamaştırıcı beyaz bir ışık ve tuhaf bir uğultuyla karşılaşır. Bayılır ve uyandığında hâlâ ormandadır, ancak bir şeyler ters gelir. Hava farklıdır, ağaçlar daha yaşlı görünmektedir. Eve yürür, evinin hâlâ orada olduğunu bulur ama ailesi aynı değildir. Annesi Helen'in saçları ağarmış, yüzünde çizgiler belirmiştir. Babası Bill yıpranmış görünmektedir. Ve küçük kardeşi Jeff artık ondan uzun, sıska bir on altı yaşındadır. Yılın 1986 olduğunu söylerler. Sekiz yıl geçmiştir, ama David bir gün bile yaşlanmamıştır.

David'in dönüşü manşetlere çıkar ve kısa süre sonra NASA devreye girer. Howard Hesseman'ın canlandırdığı pragmatik bir bilim insanı olan Dr. Louis Faraday, David EEG'ye bağlandığında beyin dalgalarının bir uzay aracı ve yıldız haritalarının görüntülerini yansıttığını fark eder. Elektrik hattına çarpıp düşen ve şu anda bir NASA araştırma tesisinde gizlenen aynı araç, şık bir gümüş daire. Faraday, David'i cevaplar vaat ederek 48 saatlik testler için tesise gelmeye ikna eder. İlk başta David umutludur, ancak testler müdahaleci hale gelir. Dr. Carr ve soğuk Dr. Jenkins gibi bilim insanları ona bir çocuktan çok bir örnek gibi davranır. Zihnini araştırır, 500 ışıkyılı uzaklıktaki Phaelon adlı bir gezegene referanslar da dahil olmak üzere yıldız haritalarını ve koordinatları çıkarırlar. David kendini kapana kısılmış hisseder, bir hükümet labirentinde bir deney faresi.

Atılım, David'in dairenin saklandığı hangara gizlice girmesiyle gerçekleşir. Geminin yapay zekâsı Max uyanır. Max, Pee-wee Herman ile ilişkilendirilmemek için Paul Mall olarak anılan Paul Reubens tarafından çılgın ve oyuncu bir enerjiyle seslendirilir. Max, Phaelonlu bilim insanlarının gemiyi çeşitli gezegenlerden yaşam örnekleri toplamak için gönderdiğini açıklar. David, Dünya'nın örneği olarak seçilmiştir. Phaelonlular, insanların beyin kapasitelerinin yalnızca bir kısmını kullandıklarını öğrendiklerinde, geri kalanını araştırmaları için yıldız haritalarıyla doldurmuşlardır. Geminin elektrik hatlarına çarpması hafızasını bozmuştur ve artık David'in beyni navigasyon verilerinin tek tam kopyalarını barındırmaktadır. Max'ın eve dönmek için David'in yardımına ihtiyacı vardır.

David, NASA'dan kaçma şansını değerlendirir ve gemiye biner. Çocuksu bir meraka sahip, geveze biri olan Max, beklenmedik bir arkadaş olur. Birlikte hangardan uçarlar, askeri jetleri atlatırlar ve şaşkın Dr. Faraday'ı geride bırakırlar. Uzaya yükselirken David, Dünya'yı yörüngeden görünce hayrete düşer. Max, ışıktan hızlı seyahatin fiziğini basit terimlerle açıklar: gemi uzayı büker ve zaman, gezgin için yavaşlar. Bu yüzden David yaşlanmadı. Ona göre kaçırılma dakikalar gibi geldi; Dünya için sekiz yıldı.

Max, David'e nihai macerayı sunar: Phaelon'a seyahat etmek ve galaksiyi görmek. Bu caziptir, her çocuk için gerçekleşmiş bir rüyadır. Ama David'in düşünceleri sürekli ailesine, annesinin gözyaşlarına ve babasının yorgun gözlerine kayar. 1986'da kalırsa bir daha asla çocuk olamayacağını anlar. Ailesi onu çoktan yasını tutmuştur; kardeşi onsuz büyümüştür. Hayatını geri kazanmanın tek yolu, 1978'e, kaybolduğu ana dönmek ve her şeyi geri almaktır. Max tek arkadaşını kaybetmek istemez ama anlar. Geminin navigasyon verileri hâlâ eksiktir, ancak David'in beyni anahtarı tutmaktadır. Uzay-zaman sürekliliğinin iğnesinden geçmeyi umarak, kaçırılmanın tam zamanına ve yerine bir rota belirlerler.[düzenle]